فرمود : اى سدير ! غذاى ما چگونه بود ؟ عرض كردم بسيار خوب بود ، من هرگز چنين غذايى نخورده بودم و فكر نمىكنم پس از اين همچنين غذايى بخورم . آنگاه من گريه‌ام گرفت . حضرت فرمود : سدير ! چرا گريه مىكنى ؟ عرض كردم : ياد آيه‌اى از قرآن افتادم . حضرت فرمود : كدام آيه ؟ عرض كردم : « ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعيمِ » و از اين ترسيدم كه همين غذايى راكه امروز من با شما خوردم از جمله « نعيم » باشد . سدير مىگويد : امام عليه السلام چنان خنديد كه دندانهاى مباركشان نمايان شد ، آنگاه فرمود : اى سدير ! خداوند هرگز از اين نعمتها سؤال نمىكند . پرسيدم : مولاى من پس منظور از « نعيم » در آيه شريفه چيست ؟ فرمود : حُبُّ عَلىٍّ وَ عِتْرَتِهِ يَسْأَلَهُمُ اللَّه يَوْمَ الْقيامَةِ : كَيْفُ كانَ شُكْرُكُمْ لِى حِيْنَ انْعَمْتُ عَلَيْكُمْ بِحُبِّ عَلىٍّ وَ عِتْرَتِهِ . « 1 » « محبّت على و خاندانش ، خداوند روز قيامت سؤال مىكند : چگونه در برابر نعمت محبّت على و خاندانش مرا شكر كرديد ؟ . » نماز و اهميّت آن نماز در سيرهء اهل‌بيت عليهم السلام به عنوان مهمترين فريضهء الهى مورد تأكيد قرار گرفته شده است و تاركان آن را تا حد كفر معرفى كرده‌اند . « ابوبصير » مىگويد : حضور حميده رسيدم تا رحلت امام صادق عليه السلام را به او تسليت گويم ، حميده گريست و سپس گفت : اى ابوبصير ! كاش هنگام فوت آن حضرت بودى ، فرمود : خويشان و نزديكانم را نزد من بخوانيد ، وقتى همهء آنها دور حضرت جمع شدند فرمود : انَّ شَفاعَتَنا لَنْ تُنالَ مُسْتَخِفّاً بِاالصَّلاةِ . « 2 » « هرگز شفاعت ما به كسى كه نماز را سبك بشمارد نمىرسد . »

--> ( 1 ) - همان ، ص 403 ، حديث 973 . ( 2 ) - مستدرك‌الوسائل ، ج 3 ، ص 25 .